De ontmoeting

De ontmoeting

Door letsbeopen

Ze was links op het einde van mijn hoekbank gaan zitten, een plek waar bijna nooit iemand zat, maar waar ik haar goed kon zien. Vanaf helemaal rechts op de bank, observeerde ik de non verbale teksten die haar gezichtsuitdrukkingen en ogen prijsgaven. Ik volgde de bewegingen van haar handen die haar gesproken woorden begeleidden. Woorden die ze zorgvuldig leek uit te kiezen. We hadden het over zaken die in onze levens hadden gespeeld en keken ook verder: zinnen over vroeger pakten die uit het heden vast, meenemend wat we hadden geleerd. Dat ze vertelde over indrukwekkende, waaronder ook moeilijke, momenten in haar leven maakte haar naar mijn mening nog mooier en sterker dan hoe ze in de eerste instantie al op me was overgekomen. Wanneer iets haar raakte, keek ze me aan met ogen die nog meer spraken. Geregeld streek ze door haar lange haren die donker waren en de kleuren in haar ogen accentueerden. Kleuren, omdat er een afwisseling was tussen groen, diverse blauwtinten en grijs. Het kostte me moeite om niet teveel in die ogen te verdwalen en om mijn aandacht bij al het andere te houden. Ik vroeg me af of ze tijdens ons gesprek vaker dan ze gewend was door haar haren ging, en als dat zo was, of ik dat dan als een compliment mocht opvatten.

Mijn uitnodiging had haar naar mijn plek gebracht, in mijn woning, waar ik niet iedereen zomaar meer toeliet. Ik deelde kort met haar dat ik in een achtbaan had gezeten, wees denkbeeldig en vluchtig wat wagonnetjes aan en wie er in hadden gezeten. Daarbij benadrukte ik dat de passanten allemaal op mijn verzoek weer waren uitgestapt, inclusief mijzelf. En dat ik het niet stoer vond, eerder een proces. Een vlucht wellicht, maar dat ik ook daarvan had geleerd. Ik vond ergens dat ze het moest weten.
Ze had geknikt en leek mijn openheid te waarderen. Elke keer als ik enigszins veilig vanuit de keuken vroeg of ze nog iets wilde drinken, liet ik eigenlijk weten dat ik het fijn vond dat ze bij me was en leek er ook vanaf haar kant een stilzwijgende peiling plaats te vinden. En niet alleen over de alcoholstand. Het duurde steeds een paar seconden en die bracht ik dan licht gespannen en tegelijkertijd glimlachend met de deur van de koelkast half open door. Hoe warm en dichtbij zichzelf was deze dame.

In het contact met haar ervaarde ik een diepgang en intensiteit die maakten dat ik wachtte, vertrouwen had en, tot op zekere hoogte, geduld. No chitchat, and what will be will be. Ik moest denken aan het verhaal van de drie biggetjes die een huisje voor zichzelf moesten bouwen. De ene big begon er snel aan en gebruikte de voorhanden liggende takken en stro. Bij de eerste wind die opstak, waaide het huisje direct om. Het tweede biggetje bouwde er eentje van hout, maar bij een wat sterkere windkracht stortte het ook in. Het derde biggetje deed er, zoals bekend, het langste over. Er werd echter een huis gebouwd met een deugdelijke fundering, waardoor het bleef staan en bestaan. Niks stortte in elkaar en niets viel, behalve prachtig zonlicht door de ramen dat de ruimte liet zien en schitteren. Waar ik eerder lang naar iemand kon kijken en daarin de sturende was, voelde ik nu wel verlegenheid. Het stukje onaantastbaar zijn was weg en dat voelde op allerlei manieren spannend. Ze leek me te kunnen doorgronden en ik herkende, zag en begreep ook zoveel van haar. Zelfs als ze zich na iets te hebben verteld hardop afvroeg of het misschien vaag was overgekomen. Maar er was geen mistig iets, we zagen elkaar al behoorlijk helder. Deze dame raakte zonder daar waarschijnlijk heel veel erg in te hebben of daar doelbewust op uit te zijn. Ze dook ook niet meteen op me en ik evenmin op haar. Niet letterlijk, niet figuurlijk. Die houding liet ons dichterbij elkaar komen. Toch waren er momenten waarin de fysieke afstand tussen werd verkleind. Zo was ik een keer opgestaan om een waxinelichtje te vervangen, waarna ik een schilderij op de muur aanwees. Ze was overeind gekomen en naast me komen staan. Ik ving haar geur op, een subtiele lucht van parfum vermengd met wat van haarzelf was, die me aantrok. Ik raakte toen al verliefd. En toen ik iets op mijn telefoon wilde laten zien, waren we naar elkaar toegeschoven. De afstand werd op het midden van de bank iets overbrugd. Ik had wel langer op die manier in haar nabijheid willen blijven zitten, maar ik deed het niet en schoof weer terug. In het contact met haar voelde ik dat er een bepaalde voorzichtigheid gewaarborgd moest worden. ‘Deze foto is van vorig jaar, toen woonde ik hier net,’ zei ik. ‘Die muur daar was nog wit en nu is hij geel.’ Ik wees onnodig naar de desbetreffende muur. Het voelde als elektriciteit dat door me heen trok toen ze haar hand op die van mij legde en zo mijn mobiel, en mij, dichterbij haalde. Ik keek naar haar met mijn adem gestokt en voelde me op een prettige manier geshockt. Afgaande op haar blik voelde ze hetzelfde. Onze ogen leken tot in elkaars ziel te kunnen kijken. De vibratie hing zo knetterend tussen ons in dat het wel tot een ontlading moest komen. En toch schoof ik terug en stond op. Mijn hart klopte zo hard dat ik dacht dat ze het zou kunnen horen. ‘Mijn bier is op. Ik neem er nog eentje, wil jij ook nog?’ vroeg ik, haar blik ontwijkend, terwijl ik nog meer wilde, dichterbij, aanraken, raken en geraakt worden, maar ik werd overmand door al die verlangens.

In de keuken stond ik hoofdschuddend met mijn rug tegen het aanrecht geleund. De biertjes die ik uit de koelkast had gepakt, brachten tot op zeker hoogte verkoeling. Dit gedrag kende ik niet van mezelf en hoe kwetsbaar ook, ik genoot van de interactie tussen ons. This lady was something else. Onwillekeurig moest ik denken aan een documentaire, waarvan ik een paar dagen voor onze ontmoeting een stukje had gezien. Het ging over een rapper die, zoals hij het zelf verwoorde, de ene dame na de andere versleet. Na een optreden pakte hij ze in en als een cadeautje in de nacht weer uit. Maar elke keer kreeg hij snel genoeg van ze. Hij gaf spullen, maar niet zijn hart. En toen was er die dame die eerst een bepaalde afstand hield, net als hij dat eigenlijk altijd deed, maar zij hield hem met haar ogen dichtbij. Liet hem voelen en wachten. Pas na een tijdje kwam het tot een date, nadat hij haar daar een paar keer beleefd en geduldig om had gevraagd. Ze was naar zijn huis gekomen en hij had haar, net als bij al die anderen, zijn paleis en vier auto’s laten zien. Maar zij keek vooral naar hem. Zijn begeleidende armbewegingen tijdens het tonen van al zijn materieel bezit waren steeds weidser geworden en zijn woorden onbeduidender, tot het moment dat ze hem zwijgend het zwijgen had opgelegd. Die nacht sliep hij alleen en amper. Bij het afscheid had hij een omhelzing gekregen en een korte streling over zijn wang. Niets en niemand anders zette hem ooit zo in vuur en vlam. Hij kon alleen maar hopen dat ze in zou gaan op zijn verzoek om een tweede date met hem aan te gaan. Over zijn gezicht was een warme gloed getrokken toen hij er op televisie over sprak. Met haar was het anders geweest, en ze waren nog steeds samen.

‘Diep in gedachten?’ klonk het ineens naast me en ik schrok op. We keken elkaar een tijdje aan, ik met mijn handen nog steeds om het bier, zij met haar armen over elkaar heengeslagen. Ze had een glinstering in haar ogen en een glimlach op haar gezicht die grensde aan grijnzen. ‘Ik moet naar de wc,’ zei ze, waarop ik knikte. ‘Ja, dan moet je daar vooral naar toe.’ ‘Dat klopt.’ Het klopte zeker. Misschien hadden we toen onze voorzichtigheid iets meer los kunnen laten en elkaar vast kunnen pakken, maar het was mooi zoals het was, onze verkennende dans. In de hal stonden we een tijdje aarzelend tegenover elkaar. Het was bijna half twee ’s nachts. Uiteindelijk zei ze dat ze me een knuffel ging geven. Ik voelde haar armen om mij heen en sloot haar in die van mij. ‘Ik vind het een stoere actie van je dat je mij hebt gevraagd of ik een keertje iets met je wilde afspreken,’ zei ze zachtjes in mijn oor en ik wilde tegen haar zeggen dat toen ik haar voor de eerste keer zag alles om ons heen naar de achtergrond was verdwenen en ik alleen maar op haar kon inzoomen. Dat ik haar mooi vond en wijs, aantrekkelijk en interessant. Stoer en vrouwelijk, eigenzinnig en lief. En ik wilde haar vragen of ze nog een keer met me wilde afspreken, maar ik durfde niet zo goed en ik had ook mijn eer. Voor mijn gevoel had ik de eerste stap gezet en nu hoopte ik dat zij de volgende zou nemen. Een sprong het liefst.

Er was dat moment geweest dat ik nog als laatste in de kleedkamer stond en bijkwam. Niet zozeer van de spinning les waar ik me voor de vijfde keer tegen het overdrevene aan voor in had gespannen, maar omdat ze verkondigd had dat ze weg zou gaan. Een andere sportschool had haar een hogere functie aangeboden en dat aanbod had ze aangenomen. Al snel klonk er in de sportzaal hier en daar “ah, jammer” en “bedankt voor alles en veel succes”, maar ik kon niks uitbrengen, behalve de zucht die aan me ontsnapte. Ik sprak mezelf toe in de spiegel. ‘Kom op, gewoon vragen. Anders krijg je spijt.’ Tijdens de lessen had ze soms naar me gekeken, maar ze moest natuurlijk naar iedereen kijken. Toch was er af en toe bij het passeren een blik geweest die net iets langer duurde. Maar waar ik normaal gesproken redelijk kan inschatten of er over een weer een bepaalde spanning in de lucht hangt, raakte ik bij deze vrouw in vertwijfeling. Het zei alles over hoe leuk ik haar vond en met het gegeven dat ze weg zou gaan, moest ik nu nog meer in actie komen. Toen ik de zaal weer binnenstapte, keek ze meteen naar me op. Ze was in gesprek met een jongen die vroeg of de spinninglessen nog wel op dezelfde dagen zouden worden gegeven. ‘Ja,’ zei ze, ‘alles blijft hetzelfde, alleen ik ga weg.’ De jongen had eventjes gezwegen en peilend opzij naar mij gekeken. Er waren overduidelijk meer aanbidders. Ik wachtte af en hoopte snel even alleen met haar te kunnen zijn. Hij leek nog iets te willen zeggen, maar slikte zijn woorden in. Ze leek het gesprek graag te willen afronden. Er verscheen een beleefde glimlach op haar gezicht en ze gaf hem een knikje. ‘Oké? Nou, heel veel plezier hier nog.’ Hij vatte de hint, liep weg en trok de deur achter zich dicht. ‘Dusss…,’ zei ze zich tot mij wendend. ‘Jij wil ook iets tegen mij zeggen, of aan me vragen misschien.’ Ze had een blik naar achteren geworpen, waar de deur was. Toen ze me weer aankeek, trok ze waanzinnig sexy een wenkbrauw omhoog. ‘Tja,’ begon ik over mijn nek wrijvend. ‘Ik dacht dat ik was afgekoeld, maar dit voelt toch ook wel weer als een workout.’ De manier waarop ze lachte, maakte me nog meer verlegen dan ik al was. Ze leek vermaakt en keek me lief aan. ‘Nou, kom maar op. I’m all yours.’ Voor een moment was ik sprakeloos. ‘Ik wilde je sowieso al iets vragen,’ begon ik, naar de grond kijkend, ‘maar nu je weggaat al helemaal…’ ‘Ja?’ Ze was iets voorover gebogen om mijn blik weer te vangen. Ik vond moed en keek terug. ‘Ik vind je te leuk om je zomaar te laten gaan, zonder je te vragen of je een keer buiten de sportschool om met me wilt afspreken.’ ‘Oh? Maar heb je de keren dat we elkaar voor de spinning zagen dan als afspraakjes met elkaar gezien? Want daar stel ik me heel iets anders bij voor hoor, bij een afspraakje.’ Ik knipperde een paar keer met mijn ogen. Ze fronste en tikte kort tegen mijn schouder. ‘Sorry, ik…’ Er viel een korte stilte en op dat moment leken seconden minuten te duren en de grond onder mij leek ineens iets te zijn waar je wel degelijk doorheen kunt zakken. ‘Sorry, ik teasede je maar. Het lijkt me heel leuk om met je af te spreken.’ Daarna beet ze op haar onderlip. ‘Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe het hier zit met afspreken met iemand aan wie je ook lesgeeft, maar hey, ik ga hier toch weg.’ Ze gooide haar armen de lucht in en lachte. Bij het openen van de deur stonden we eventjes heel dicht bij elkaar. ‘Het had heel goed kunnen zijn dat ik het dan alsnog stiekem had gedaan hoor, met jou afspreken. Als ik hier was gebleven.’ De knipoog en tekst die ze me had gegeven, lieten mijn knieën knikken.

Terwijl ik tijdens onze omhelzing bij mij thuis in de hal weer aan haar aanmoedigende woorden en knipoog dacht, realiseerde ik me maar al te goed dat we toch echt allebei al de nodige stappen hadden gezet. ‘Wil je nog een keer met me afspreken,’ zei ik dan ook en ze maakte zich iets van me los. ‘Ik maak me alleen los om je beter te kunnen zien,’ zei ze en het voelde alsof ik zweefde toen ze ja zei. ‘Ja, echt, dat wil ik. Heel graag zelfs.’ ‘Ja, ik wil,’ herhaalde ik. ‘Inderdaad,’ zei ze alleen en ze keek serieus. Mijn ogen dwaalden af van haar ogen naar haar mond en ik verlangde er zo naar om haar te zoenen. Voorzichtig en aftastend raakten mijn lippen die van haar. Haar tong voelde zacht, nodigde uit en teasede ook. Ik zoende haar met alle passie die ik in me had en legde mijn handen op haar zij, vlak onder haar borsten. Haar ademhaling versnelde net als die van mij. Heftigere zoenen volgden, intenser en een dieper contact. Met haar vingers volgde ze de lijn van mijn rug naar mijn buik en verder naar beneden, maar we zouden nog heel even wachten wisten we zonder dat specifiek aan elkaar benoemd te hebben. Een paar dagen later zou ik naar haar toe gaan en in haar huis zijn. Ze vroeg het me vlak voordat ze de deur sloot en me nog een heerlijke kus gaf. Buiten adem leunde ik met mijn hoofd tegen de gesloten deur, blij dat de deur naar haar toe openstond.

Natasja Kraijer