The killerbody's

The killerbody's

Door Linda

De titel doet hoogstwaarschijnlijk denken aan een workout. Hoe krijg je binnen tien weken een gezond en strak lijf? Of de diepere essentie: Hoe krijg je binnen tien weken the perfect body to fuck? Ik moet jullie teleurstellen. Niets van dit alles. Ik fantaseer wel eens, of eigenlijk is dit bij mij een continu proces. Het begint met gedachtes. Zomaar losse flodders aan hersenspinsels. Hilarische wanen, die na verloop van tijd samen smelten. Niet veel later is het verhaal een feit. Ook dit verhaal is een feit, berust op hersenspinsels en hilarische wanen. En dit keer was ik niet alleen.

Elk jaar bezoeken wij het driedaagse festival Paaspop. Een meiden weekend. Even de dagelijkse sleur en vaste patronen doorbreken. Een hapje, een drankje, een bandje. Samen zijn. Drie dagen blijkt lang genoeg om een begin, het midden en een eind te creëren. Een verhaal wat zo de geschiedenisboekjes in zou kunnen. De kunst van het herhalen geeft het verhaal bovendien geloofwaardigheid. Zo krijgen The killerbody’s vanzelf een podium..

‘Wat nou als we dit jaar gewoon de artiesteningang nemen?’ hoorde ik vanuit de bijrijdersstoel, eenmaal in de file naar het festivalterrein. Iedereen was direct enthousiast. Dit enthousiasme werd licht gevoed door Shirleys, denk ik achteraf. Of eigenlijk bevochtigde Shirleys meer het geheel. Shirleys stond sowieso aan het begin van ons succes. Zij heeft ons gevormd kun je wel zeggen. Zowel als groep, als ook op persoonlijk vlak. Shirleys is de LIDL-variant van het whiskey-cream drankje: Baileys. Onze pre-, after- ,and on the moment drink. Ons allessie, ons delirium. Na de eerste herenspinsel volgde al snel de bandformatie. Het was een uitgemaakte zaak: wij gaan Nederland veroveren! De uiteindelijke formatie waarmee we richting festival reden bestond uit: Twee achtergrond danseressen a la Penny de Jager, een bassist, Een drummer en ik op de triangel. Vijf vrouwen, die op democratische en hysterische wijze,Lees door elkaar heen gekrijs een band formeren. Dat lijkt op het eerste oog, geen succes verhaal te worden. Ik heb totaal geen muzikale achtergrond, vandaar ook mijn keuze voor de triangel. Toch zag ook ik dat in. Er ontbrak nog iets aan deze formatie. Goed, het festivalterrein naderde. De uren verstreken en de drank vloeide rijkelijk. De eerste festivaldag was bijna ten einde. Nog één laatste afzakkertje en dan ging ook de waan liggen. De rust keerde weder.

De volgende morgen ontwaakte de waan en werd met hetzelfde enthousiasme hervat en gevoed, of liever gezegd: bevochtigd door Shirleys. Het verhaal werd met de minuut concreter. Zo opperde ik aan het ontbijt, dat we toch echt een leider nodig hadden: ‘Een band vormen, dat is een verhaal op zich zelf. Maar, vervolgens daadwerkelijke successen boeken, dat is een verhaal apart.’ Gelukkig waren we het eens. We zijn het eigenlijk altijd wel eens met elkaar. Dat is het voordeel van al jaren goede vriendinnen zijn. We kennen elkaar door en door. Dit kan soms net even het verschil maken. Zeker als je door het enorme succes de realiteit uit het oog driegt te verliezen. Je leest wel eens van die verhalen over bandjes die via advertenties bij elkaar gezocht zijn. Op den duur worden de ego’s te groot, wat resulteert in conflicten en soms zelfs een niet meer te lijmen breuk. Bij ons zie ik dat niet zo snel gebeuren. Wij zijn hecht, wij kunnen lezen en schrijven met elkaar. Wij delen hetzelfde verhaal. Bovendien hebben die conflicten vaak te maken met de verdeling van geld, of ambities van bandleden die ineens solo willen. Wij weten alle vijf dat er met deze band geen geld valt te verdienen. Ook denk ik niet dat er veel succes valt te behalen als sololist op de triangel.  Dus dit soort issues spelen bij ons gewoonweg niet. Wel ontbrak het aan leiderschap en daadkracht. ‘We hebben een manager nodig’ riep ik alsof ik het ei van columbus had ontdekt.  Alle vijf keken we gelijktijdig naar de fles Shirley . We schonken bij en hieven het glas: “Op Shirley”. The new manager has born.

al rijdend richting het festival ontstond ook de naam: The Killerbody’s. Dat bekt zo lekker. En als je dan toch fantaseert, dan graag zo ver mogelijk uit de buurt van de realiteit.  Bovendien heb ik altijd van huis uit mee gekregen dat alles mogelijk is. Zonder de workout van tien weken, mag ik mezelf one of The Killerbody’s noemen. Met triangel weliswaar, maar goed, ik zei al eerder dat dit verhaal zeker geen pornografische wending krijgt. De puntjes werden op de i gezet en het verhaal kreeg body, steeds meer houvast.

Onder leiding van Shirleys bedachten we dat wij als band meer personality nodig hadden. Fans moeten zich met ons kunnen identificeren. Zo ontstond het idee om elk bandlid een bijnamen te geven. Mag ik even voorstellen: Nobody, Bodyguard, Bodylotion, bodystalking, Bodypaint and the one and only: Body Bernal.

Alweer de laatste dag van het festival. In de auto schrijven we nog snel ons lied, het verhaal is rond. Inclusief brug en refrein. Voor de afslag artiesteningang merkt Bodylotion op dat we een lead singer missen.

Voor volgend jaar zijn wij dus op zoek naar een vrouwelijke lead singer. Anybody??? Lijkt het je waanzinnig?  Deel/like dan dit bericht op social media. Geef The Killerbody’s een podium, geeft dit verhaal een gezicht. And the story will be continues..

Ongezout Linda K.