It’s My Life!

It’s My Life!

Door Invincible77
It’s My Life!

Mijn naam is Damian Jackson, geboren als Bianca Gisela. Sinds ik klein ben heb ik het gevoel dat ik anders ben. Ben altijd al een tomboy geweest en heb meisjes dingen gedaan. Ik wil graag mijn verhaal vertellen omdat ik in de toekomst andere mensen hoop te helpen die met deze gevoelens rondlopen.

Ik kan mij niet veel van mijn jeugd herinneren, maar wat ik mij wel herinner is dat ik toen ik een jaar of 10 was elke avond heb liggen bidden met de vraag of ik een jongetje mocht zijn. Elke ochtend keek ik in mijn broekje maar helaas, ik was nog steeds een meisje en snapte maar niet waarom. Ook smeerde ik zeep op mijn gezicht en met de achterkant van een tube tandpasta deed ik dan alsof ik mij ging scheren.

Heb nooit echt met meisjes gespeeld, wel altijd jongens dingen en speelde alleen met meisjes die deze spelletjes ook deden. Ik klom in bomen, maakte hutjes in de bosjes en voetbalde. Weet nog heel goed dat toen wij net verhuisd waren en mijn moeder eens zei ‘hey er kijkt steeds een meisje hier naar binnen, volgens mij denkt ze dat je een jongetje bent. Als wij aan het voetballen waren keek zij vaak vanuit haar slaapkamer raampje naar buiten en als ik scoorde of iets klapte ze riep dan ‘jeeeeej goed zo!’. Ik weet nog dat ik dacht wat moet die chick?? Maar ik vond het erg leuk, het was een mooi meisje met rood haar, ik was toch wel heel erg gecharmeerd van deze aandacht en voelde mij helemaal het mannetje want deed steeds stoerder.

Mijn tante vertelde ooit eens dat ik een nachtjapon kreeg en dat ik die niet aan wilde. Natuurlijk moest ik die gewoon aan en heb toen de hele nacht liggen huilen. Totdat ik de volgende dag vrolijk de kamer binnen liep met een verknipt japonnetje, haha toen vond ik het niet meer zo erg. Ik heb mij heel vaak als jongen gedragen omdat dat voor mij vanzelfsprekend was! Onbewust door de jaren heen op en af spookten de gedachten door mijn hoofd dat ik geen meisje wilde zijn, maar dat stopte ik weg. Jarenlang dacht ik dat ik lesbisch was. Daardoor kon ik mijn gedachten een plekje geven. Dacht er niet meer over na. Tenminste, dat dacht ik.

De laatste tijd spookte het weer door mijn hoofd en ik merkte dat ik er gewoon verdrietig van werd, zo erg dat ik zelfs dagen en nachten van heb moeten huilen en vaak had ik last van stemmingswisselingen en dat uitte ik door steeds meer negatief op dingen te reageren, mezelf in een slachtofferrol plaatsen door onzekerheid. Ben een aantal ‘vrienden’ kwijtgeraakt door dit gedrag! En dit alleen maar omdat ik bang was te vertellen dat ik me geen vrouw voelde en géén vrouw wilde zijn.

Ben de afgelopen 9 maanden zo bezig geweest met informatie opzoeken over genderstoornissen en al dat soort termen, veel Youtube Vlogs gekeken van andere FtM’ers (Female to Male). De film ‘The beautiful boxer’ en ‘Tomboy’ heb ik vorig jaar gezien en vooral bij ‘Tomboy”  was ik zo van slag omdat ik mij besefte dat het op mijn eigen verhaal leek.

Heb het er eens met mijn toenmalige therapeute over gehad en die zei dat we er goed over moesten praten en dat ze mij eventueel naar het VU kon verwijzen om het verder en dieper uit te zoeken. Ze vond het ook niet zo raar dat ik steeds op hetero vrouwen val.. zelfs op een vrouwenfeest weet ik het voor elkaar te krijgen om op een hetero vrouw af te stappen.. als ik vrij, beleef ik het altijd als man, vind het niet echt altijd even prettig als een vrouw aan mijn lichaam komt, als ik het dan wel toe laat is het ook maar heel sporadisch omdat ik dan een lange relatie heb. Ik heb maar 3 relaties gehad dus kan je nagaan hoe vaak dat dan misschien gebeurd is.

Was dit alles niet gewoon een hint of werd ik gek?!
Ik ben gelovig en ben lange tijd ervan overtuigt geweest dat ik met een reden in deze "gedaante" op deze wereld ben gekomen en dus geen seks verandering mag ondergaan. Heb er lange tijd over zitten nadenken om dan maar m’n borsten te laten verkleinen, naar een a cupje ofzo, die dingen zitten in de weg met kleding kopen en ondanks dat ze niet lelijk zijn.. het past niet bij mij, ik irriteer mij er mateloos aan IK WIL ZE NIET!!

Maar die gedachte.. als ik ze weg liet halen.. dan was ik nog steeds geen man, maar een vrouw zonder borsten.. nee ik ben geen vrouw dus WEG met dat vrouwelijke lichaam! En de gedachte dat ik man zou worden met een piemel die het misschien niet eens zou doen.. nee bedankt! De vrouwen willen mij nu al niet als vrouw met een mannelijk uiterlijk.. straks willen ze mij al helemaal niet met m’n mannelijk uiterlijk zonder borsten en wel een vagina. Deze gedachten vond ik toentertijd zo moeilijk dat ik gewoon niet meer wist wat ik moest doen.. zo blijven uit angst dat men mij anders  niet accepteert of dingen veranderen met het risico dat ze mij dan als freak gingen zien en ik de kleine beetje kansen die ik misschien nog had helemaal verpesten.

Kwam er ook nog bij.. als ik me wel als man zou laten veranderen.. moest ik ook een hele nieuwe vrienden kring zoeken, kon ik niet meer naar al die vrouwenfeesten en ben enz.. dit betekent dan dat ik een heel nieuw leven moest beginnen alsof ik opnieuw geboren was en dit alles vond ik eng. Ben niet iemand die van risico's nemen houdt uit angst dat het uiteindelijk de verkeerde beslissing is geweest. De ene keer dacht ik fuck it!!! Ik doe het gewoon en het andere moment dacht ik laat maar ik maak het alleen maar erger voor mezelf.

Hoe wist ik nou of ik een stoere lesbo/ tomboy was en niet gewoon een man in een verkeerd lichaam?????
Ik wist het allemaal niet meer, maar 1 ding wist ik wel.. goed met mijn therapeut en andere instanties praten en de knoop doorhakken zodat ik ook eens een gelukkig mens kon zijn voor mezelf maar ook voor mijn omgeving! Ik was mezelf effe goed kwijt en op het moment dat ik besefte hoe het eigenlijk zat, kwam de puzzel steeds meer af! Vanaf het moment dat ik dit in mijn koppie een plekje heb kunnen geven, heb ik best veel gedaan en ben ik nu zo’n 8/9 maanden verder.

Heb ik mij aangemeld bij afdeling Genderdysphorie en ben ik inmiddels van de wachtlijst af en heb ik mijn 1e gesprek diagnostiek gehad. Heb ik mij aangemeld voortherapie bij Transviziezorg (een organisatie waarbij de therapeuten zelf transseksueel zijn en dus begrijpen wat er in je omgaat) en ik geloof in april ben ik bij hun met de startersgroep begonnen. En iedereen om mij heen heb ik verteld hoe het met mij zit en ik zie nu dat ik mij zorgen heb gemaakt voor niets. Eigenlijk iedereen voor zover ik weet accepteert mij zoals ik ben en dat doet me goed!

Omdat het VU mijn huisarts om medische gegevens zou gaan vragen heb ik heb het zelf mijn huisarts verteld en die kwam met de mededeling dat zij dit al sinds 2009 wist.. kan je nagaan dat ik het zelf niet eens door had.  aar heb ik gevraagd voor een oplossing om niet meer ongesteld te worden want dit herinnerd mij voor een groot deel aan het ‘ongewenste’ vrouw zijn. Ze had t over een Mirena spiraal, maar uiteindelijk ben ik aan een pil gegaan die eigenlijk het zelfde zou doen als deze spiraal. Hiermee wil ik eigenlijk stoppen want ik ben nu iets van 5 maanden verder en ik ben meer wel ongesteld dan niet, dus weg ermee bah!
Verder ga ik sinds een half jaar ofzo naar een praatgroep voor transmannen en heb mannen gezien in verschillende stadia.. een aantal zijn al helemaal volledig man en vele die net als ik nog aan het begin staan.

Mijn privé leven.. ik leer te ontdekken wie ik ben en denk ik na over hoe ik mijn leven verder wil voortzetten. Ik ben er nog niet, maar ik ben al een héél stuk verder dan een klein jaartje geleden.. heb geen stemminswisselingen meer en geniet meer van mijn leven dan voorheen en ga niet meer bij de pakken neerzitten. De problemen zijn niet helemaal weg ofzo, maar ben wel een blijer mens geworden en het boeit me echt niet meer wat een ander ervan vind, it's MY life!!!

Reacties

Hey! Ik ben Suzanna, heb jou op een feestje in Amsterdam gesproken in Luminaa. Toen heb ik je vluchtig gesproken over waar je mee bezig was. Nu zie ik je verhaal hier, leuk om te lezen! Ik ben heel benieuwd naar het vervolg. Maybe untill next time on a party! xx

Hey Suzanna leuk dat je het leuk vindt :-D
Als we elkaar weer eens tegen komen doen we weer een babbeltje en een dansje ;)

greetz DJ

Hey!
Ja, lijkt me super gezellig! Ik heb geen idee wanneer er weer een leuk feestje zal zijn... Keep me posted ;)

Het lijkt me heel heftig om dit zo allemaal mee te moeten maken. Ik twijfel zelf over van alles in het leven in kan me niet voorstellen hoe lastig deze keuze voor jou moet zijn. Maar ik vind jou dapper en ik vind het dapper dat jij je verhaal deelt.
Groeten

hai Pitha, dank je wel :)

ja het leven op zich is vaak al 1 groot vraagteken en daar hebben we allemaal last van helaas, maar je leert er wel weer van.. vallen en opstaan. het was in het begin erg moeilijk maar nu ik weet wat ik moet doen lijkt het allemaal minder heftig omdat stap 2 er aan dreigt te komen :D

groetjes

Als er twee wegen zijn, neem dan de moeilijke, want op de gemakkelijke is het meestal dringen !!

Zo te zien neem jij de moeilijkste weg ;) dus gaat helemaal goed komen!

Ja waarom makkelijk doen als t moeilijk kan haha.
Nee zonder dollen.. Iedereen loopt altijd zo te zeuren dat ze niet gelukkig zijn of dat ze dingen anders willen zien maar doen er nooit wat aan. Probeer het op z'n minst dan heb je het in ieder geval geprobeerd ;)

Je leeft maar 1 x dus leef het zoveel mogelijk naar eigen wens!

wauw je bent enorm dapper, je weg is zeker niet de makkelijkste maar wel een waar je jezelf in hebt gevonden en dat is op zichzelf al geluk! Ik wens je echt al het goeds op je pad!

Zoals Mandela ooit zei een winnaar is een dromer die niet opgeeft!

Dank je wel!!

Mooie qoute van Mandela :D
Dank je voor je lieve woorden -x-

Een topper ben je! En iemand met een goed hart. Ik kan me voorstellen dat je een rolmodel voor andere bent. Ik ken je als B en als D. Ik ben trots op je dat je voor je eigen geluk gaat X

heel erg dapper. Respect vooral voor het feit dat je je zo kwetsbaar durft op te stellen met je identiteit en zelfs foto !!! Nou in mijn ogen heb je dan sowieso ballen!!! (ik zou dat bijvoorbeeld niet durven...maar dat terzijde) Het toont ook aan dat je al verder bent in dat proces en al meer kracht bezit dan menigeen in een moeilijke positie. Ik denk zeker dat meer mensen (op verschillende manieren) iets aan je verhaal zullen hebben. Ik wens je heel veel kracht toe. R E S P E C T

Erg moedig van je dat je je eigen onzekerheden niet uit de weg bent gegaan. Dapper om er zo open over te schrijven. En moedig dat je de transisie in gestapt ben. Petje af.