Ik zal me even voorstellen.

Ik zal me even voorstellen.

Door Karlien
Ik zal me even voorstellen.

Voorstellen. Bij dat woord denk ik aan de eerste dag van de introductieweek van de middelbare school. Als onzekere, pukkelige, 12-jarige zat ik in een kring met allemaal vreemde kinderen die elkaar onderzoekend, stilletjes en onzeker aanstaarden. Wat was ik blij dat ik naast twee vriendinnetjes zat  en dat ik niet als eerste mezelf hoefde voor te stellen. De overstap van de basisschool naar de middelbare school bleek sowieso een openbaring. In die zomer zoende ik voor het eerste met een jongen uit mijn klas tijdens doen-durf-of-de-waarheid, had ik mijn eerste menstruatie en rookte ik zonder te weten dat ik moest inhaleren mijn eerste sigaret. Ik was een puber. Ik was stoer. Oké, ik was een puber,  stoer: nee. 

Ondanks dat ik naast mijn twee vriendinnetjes zat was er op die eerste dag niets meer over van het veilige, vertrouwde, stoere en zelfverzekerde gevoel. Toen het meisje naast mij zich had voorgesteld, en alle ogen op mij werden gericht, voelde het alsof ik naakt was.   Slik. 'Hoi, ik ben Karlien en ik ben 12 jaar'. Inmiddels ben ik 29. En sinds dat moment van de brugklas heb ik dat naakte gevoel nog meerdere keren gehad. De eerste dag op de vervolgopleiding; zonder mijn vertrouwde vriendinnetjes, helemaal alleen. De eerste sollicitatie op een naar koffie ruikend, muf kantoor met volwassen, serieuze mensen in maatpakken. De eerste keer op bezoek bij schoonouders, in het bijzonder de eerste keer dat ik de kamer uitliep om naar de wc te gaan en hun observerende ogen in mijn rug voelde prikken.  Dat naakte gevoel is net als verliefdheid; hetzelfde gevoel, maar toch elke keer anders. Het went en het went nooit, maar hoe dan ook, je groeit en verandert erdoor. Sowieso is er zoveel veranderd sinds de middelbare school. Het fenomeen 'internet' bestaat. De IT in Amsterdam leeft alleen nog in mooie herinneringen. Michael Jackson is er niet meer. De videoband heeft plaatsgemaakt voor DVD. Iedereen heeft een mobieltje. Er mag niet meer gerookt worden in discotheken. Ik mis de gulden. Sommige dingen veranderen ook niet. Goede Tijden Slechte Tijden is nog steeds op tv. Ik huil nog steeds bij Bambi en Platvoet. Ik slaap nog steeds met een knuffel. Nog steeds doe ik aan voetbal. Nog steeds ben ik gek op schrijven. Veranderd en gegroeid ben ik ook sinds dat moment van de brugklas. En niet alleen in lengte en breedte. De puistjes beperken zich nu tot een periode van één week in de maand en na het eten van varkensvlees. Totale onzekerheid is gekrompen tot beperkte onzekerheden en ik ben geen puber meer! Ik weet wie ik ben. Misschien nog belangrijker: ik heb geaccepteerd wie ik ben. Zolang je leeft blijf je groeien en veranderen. Dat is mooi. Want stel je voor dat je altijd stil was blijven staan en jezelf nooit meer zou kunnen voorstellen.  

Bij deze: Ik ben Karlien.