Ik moet je iets vertellen

Ik moet je iets vertellen

Door lievesuus

Als je verkering hebt met een vrouw en je familie en vrienden weten niet beter dan dat je hetero bent, heb je wat te doen. Ik wist niet waar ik moest beginnen. Ga ik eerst mijn moeder bellen, of eerst mijn beste vriendinnetje? Ik had niemand ingelicht omdat het zo’n rommeltje was tussen de twee relaties in. Ik dacht: ik kom daar beter uit als ik dat in mijn eentje doe. Maar dat betekende nu dat ik bij nul moest beginnen als ik het ging vertellen. Nu kun je zoiets proberen te Googlen maar echte regels zijn er niet, dus was het elke keer weer heel erg eng om te moeten beginnen. ‘Zeg, eh… mama. Ik ben dus heel erg verliefd. En dat is niet alles: ik ben verliefd op een meisje’, of: ‘Zeg beste vriendin, ik moet je iets vertellen, ik ben verliefd en ZE heet…’.

Ik heb geen prijswinnende manier gevonden om het poëtisch te verwoorden. Ik gooide het er gewoon uit en wachtte af wat de reactie was. Hoe zou deze vriendin vinden, wat zou die vriend zeggen? Was iedereen werkelijk zo liberaal en vrijgevochten als ik ze had ingeschat? Zouden ze mij uitlachen, voor gek zetten of misschien (daar ben je stiekem toch bang voor) afwijzen? En zo werd de spannendste periode uit mijn leven ook een van de mooiste. Want wie ik het ook vertelde, van zus tot collega tot goede vriend: iedereen was ontzettend lief. Elke keer werd het bericht ontvangen met begrip, nieuwsgierigheid en liefde, vooral veel liefde. Er was iemand bij die zei: ‘O dat verrast mij niks’ (en dat terwijl ik al 35 jaar hetero was) en een van mijn mannelijke vrienden bood direct aan om vader te worden van een eventueel kind. Haha!

Vooral van andere vrouwen, kreeg ik: ‘En eh…, hoe werkt dat dan precies in bed?’. Die is redelijk wonderlijk; het is blijkbaar ingewikkeld om je voor te stellen hoe dat ‘werkt’ als er geen man aan te pas komt. Uiteindelijk ging het vertellen in fases. Eerst de ‘inner circle’ en daarna de buitenste rand en steeds verder naar buiten. Eigenlijk is het nooit klaar, heb ik sindsdien gemerkt. Want als ik nieuwe mensen ontmoet, van baan wissel of op een verjaardag ben met onbekenden: je komt steeds opnieuw ‘uit de kast’ met alle vooroordelen van dien. ‘O, je lijkt helemaal niet op een lesbie’, is toch wel de grappigste. Ik zeg inmiddels altijd terug: ‘O shit, ik ben mijn tuinbroek vergeten!’.