Ik ben met een vrouw!

Ik ben met een vrouw!

Door lievesuus

Ik ben geen voorstander van vreemdgaan. Het is oneerlijk en gemeen. Mensen die het doen vind ik stom. Maar ik kon er niet omheen: zoenen met haar en hem thuis hebben zitten, is vreemdgaan. Keihard en gemeen vreemdgaan. In films keur ik het af als de hoofdpersoon er iemand anders op na houdt. Tsss, hoe dúrf je?! Maar ja... Hoewel ik niet geloof dat er rechters zijn die mijn pleidooi zouden aannemen, toch een stukje verantwoording. Want ook vreemdgangers hebben een verhaal.

Drie maanden voor De Kus met háár, vertelde hij me dat hij verliefd was geworden op een ander. Dat bericht viel bovenop een relatie die op dat moment al anderhalf jaar onder hoge druk stond van een aantal Grote Menselijke Thema's als ernstige ziekte, jeugdtrauma's en allerhande ellende. Wij waren niet in staat elkaar bij te staan op de manier die je zou verwachten van geliefden. We steunden en hoopten maar de gaten waren al heel snel geslagen.

Na die liefdesverklaring voor die ander ging alles nog sneller bergafwaards. We deden nog wat pogingen maar het bleef lijken op het oversteken van de oceaan in een kano. We hebben het niet gered; de kano sloeg om. In dat diepe, koude water kwam ik haar tegen. Ik was al aan het zinken toen zij mij met een ruk boven water trok. Daar, boven de golven, scheen de zon.

Ik heb hem uiteindelijk niet voor haar verlaten. Ik moest sowieso bij hem weg, ook als zij er niet was geweest. Zij was hooguit de kathalisator. Een schitterende reden om de zon weer te zien schijnen vlak na een storm. Op papier zat er erg weinig tijd tussen de storm en de zon, maar het kon mij allemaal niks meer schelen. Ik was zo verliefd op haar, er was geen weg terug. Ik vroeg haar ouderwets verkering en zij zei ja!

Opeens realiseerde ik mij: ik ben met een vrouw!