Hoe gaat het met je?

Hoe gaat het met je?

Door lievesuus

Dat volgende weekend ging zij met haar ouders naar de Ardennen. Ik wenste haar veel plezier, we zouden nog wel appen. En dat deden we. Mijn duimen waren beurs na twee dagen bijna 18 uur lang berichten tikken. Maar ik moest wel, bellen kon niet. Mijn vriendje zat immers thuis bij mij. Hij wist niet, hoe kom hij weten, wat zij en ik naar elkaar stuurde.

Het begon met 'Hoe gaat het met je?' En: 'Wat ben je aan het doen?', maar binnen een halve dag ontspoorde het. Iemand, ik weet niet meer wie, begon over De Kus. Ik stuurde met trillende vingers een bericht waarin ik eerlijk toe gaf dat die kus nog steeds in mijn hoofd rondzwierf... Toen ik op 'Stuur' drukte, zonk de moed me in de schoenen. Zei ik dat nu echt? Waar was mijn stoerheid en nonchalance gebleven? O god, o god, waarom moest ik dat nou per se zeggen?? Ze typte een antwoord. Het duurde heel lang. Ze begon een paar keer opnieuw en toen kwam haar antwoord: Bij mij ook. Na deze biecht begon het gesprek intiemer te worden. Voor ik er erg in had ging het over elkaar aanraken, tongen en op de zaak elkaar tegen de muur willen zetten.

Aan het einde van dag twee stuurde ik een bericht over wat ik het liefst met mijn vingers zou doen. Waar háálde ik het allemaal vandaan? Nog nooit opgekeken naar een meisjes, nog nooit ook maar met een vrouw geflirt. En nu pikante appjes sturen naar een vrouwelijke collega. Ik vroeg mij af wat zij wel niet moest denken. Zou ze bang zijn dat ik het niet echt meende? Dat ik het voor de lol deed? Ze deed in elk geval leuk mee en de intimiteit spatte van mijn smartphoneschermpje. Ik voelde een raar soort gemis als ik aan haar dacht. En tijdens dat hele weekend was dat zo'n beetje elke minuut. Ieder meldingsgeluidje van de app, gaf mij een scheut van verlangen naar haar.

 Een van de vreemde dingen van sms'en en appen, is dat je bijna vergeet dat aan de andere kant van de letters een mens zit. Een echt mens, iemand die net als jij zit te wachten op antwoord en ook zijn of haar woorden afweegt voordat op versturen wordt gedrukt. Dus dat de gesprekken zo intiemer werden was heel opwindend, maar ik vergat bijna dat er een persoon aan vast zat. En niet zomaar iemand, een collega waar ik maandag weer mee op kantoor moest zitten. Iemand dus, aan wie ik net had verteld wat ik met haar zou doen als ik haar weer zou zien. Niet gek dus dat ik heel nerveus was om weer te gaan werken die maandagochtend...

Reacties

gaan we lezen hoe het was toen jullie elkaar weer zagen?

Hi Josie,
Zeker! Mijn waargebeurde verhaal gaat door :)
Leuk dat je 'm leest!
Suzanne