Eens een Prinses, altijd een PrinsJes

Eens een Prinses, altijd een PrinsJes

Door Jes1985

Als klein kind was ik groot fan van alle Disneyfilms. Ariël, Sneeuwwitje, Belle en Doornroosje; allemaal prinsessen waarmee ik mij totaal identificeerde. Ik wilde ook graag prinsessenjurken dragen met van die mooie plastic kinderhakjes eronder. En als het even kon ging ik met mijn kroon op naar school.

Eigenlijk is er wat dat betreft sinds mijn kindertijd weinig veranderd. Ik draag nog steeds graag mooie jurken met daaronder hakken. Niet van plastic, liever van Jimmy Choo of Louboutin als het even kan. En die kroon draag ik ook nog iedere dag, denkbeeldig dan.

Vanaf mijn tienerjaren ging ik vooral wachten. Want voor alle prinsessen uit de Disneyfilms dient zich op een gegeven moment ook een prins aan. Vaak gebeurt dat op een wit paard. En, zo was mij verteld door mijn ouders, zou mij dat geluk ook te wachten staan. Een prins op een wit paard, op wie ik dan op slag verliefd zou worden, met wie ik zou gaan trouwen en met wie ik kinderen zou krijgen, en uiteindelijk nog lang en gelukkig zou leven.

Ik ging van tiener naar twintiger, en nog steeds niks. Ik dacht, misschien moet ik het lot een handje helpen. Misschien moet ik een keer als ik heel dronken ben binnenstappen in een kroeg vol lallende jongens. Ogen dicht en kussen maar. Zo moeilijk was dat niet, en ik maakte er stiekem aan een gewoonte van. Ik dacht toch dat het een soort van ‘hoorde’. Een goede bijkomstigheid was dat het ook niet bij mijn vriendinnen opviel dat ik tijdens deze wilde, en ietwat sletterige nachten NIKS voelde. Maar dan ook helemaal niks. Ik dacht dat ik een ‘kapotte’ prinses was. Of was ik gewoon niet voor de echte liefde bestemd? Een beetje teleurgesteld in Disney legde ik mij er bij neer dat het prinsessenleven voor mij niet was weggelegd.

Totdat… ik op mijn 21ste voor het eerst een vrouw kuste. Weliswaar in dronken toestand, maar dit voelde gelijk anders. Op slag verliefd. In het begin was ik er niet klaar voor. Hier was ik helemaal niet op voorbereid!! Waar was mijn Prins? Langzaamaan raakte ik gewend aan het idee dat mijn Prins op het witte paard vermomd kwam. Het bleek een vrouwelijke verschijning, niet te paard maar met de trein.

Maakt dat wat uit? Op wie je verliefd wordt? Een man of een vrouw? Nee. Voor mij niet (meer). Voor mij is het vooral belangrijk dat ik mezelf kan zijn. Een prinses, tegenwoordig  een vrouw. En soms nog steeds een prinses, ook al noemt mijn vrouw dat in sommige gevallen ‘heksengedrag’.  Mijn vrouw houdt van op en top vrouwelijkheid en zij haalt het beste in mij naar boven.  Zij is die galante vrouw die mij mee uit eten neemt naar de meest romantische restaurants, die mij verwend met hoge hakken omdat ik daar heel gelukkig en blij van word, maar ook omdat zij dat HEEL sexy vindt. Zij is die galante vrouw die mij iedere dag vertelt hoe mooi ze mij vindt. Zij is die stoere vrouw die breder gaat lopen wanneer tegenliggers dwars door ons heen willen lopen, Zij is die stoere vrouw die mij altijd zal beschermen wanneer zij het gevoel heeft dat dat nodig is. Zij is die stoere vrouw die met de verbouwing van ons huis de boel kort en klein slaat met zo’n gigantische hamer (ik weet niet eens hoe dat ding heet). Zij, die op die dagen standaard met een stanleymes en handboor in haar broek rondloopt. Zij is ook die vrouw die vervolgens tijdens de lunch mijn met liefde bereidde (mooie) sandwich in 2 happen opschrokt. In ons sprookje ben ik Belle, en zij het Beest. Maar dan veel knapper natuurlijk. In ons sprookje kunnen wij onszelf bij elkaar zijn. Ik een echte vrouw-vrouw en zij een galante stoere vrouw.

De kinderen zijn er (nog) niet, maar voor nu kan ik zeggen:

Zij leefden nog lang en gelukkig.