Een liefdesgeschiedenis

Een liefdesgeschiedenis

Door Merijn van den Boom
Een liefdesgeschiedenis

In mijn vorige blog beloofde ik jullie een liefdesgeschiedenis te vertellen die zonder sociale media nooit had kunnen bestaan. En belofte maakt schuld, dus reis met me mee terug in de tijd naar het moment waarop ik mijn eerste hotmail-account aanmaakte. Ik studeerde een jaar in een land waar alles altijd groter mag, kan en moet en om met het thuisfront in contact te blijven, bleek die nieuwe uitvinding ‘internet’ hartstikke handig. In de zomer van dat jaar daarvoor was ik op nogal onzachte manier uit de kast gevallen en het land waar ik ging studeren, stond nou ook weer niet bekend om hun enorme open-mindedness dus ik dacht: ik ga low-profile, dat hou ik best een paar maanden vol. Nou, die paar maanden werden een paar dagen, want mijn kamergenootje had een paar vriendinnetjes uit haar thuisland die langskwamen en aan een van hen verloor ik mijn hart.

Het was een kalverliefde met al twijfels en onzekerheden die daarbij horen. Bedenk daarbij dat mijn object of affection behoorlijk in de Heere(n) was en dus te maken had met bijkomstig schuldgevoel en een geheimhoudingsplicht, plus een temperament dat verbazingwekkend veel gelijkenis vertoonde met de temperatuur in haar thuisland en je kunt je indenken dat dit een nogal ehm… stormachtige affaire was. Dat aantrekken en afstoten was vermoeiend genoeg en ze had een liefdevolle herinnering geweest kunnen zijn als zij gewoon terug gegaan was naar haar land van herkomst en mij niet gevraagd had haar daar op te zoeken. Maar dat deed ze wel... Dus ging ik. Tot op de dag van vandaag is het gevoel dat ik ergens niet wilde zijn niet overtroffen door het gevoel dat ik daar had. In haar wereld was ik een link naar iets waar zij zich voor schaamde en nog niet klaar voor was. Zij wilde niet dat ik daar was en ik wilde daar niet zijn. Toen ik wegging heb ik een kort briefje geschreven en gezegd dat ik hoopte dat ze gelukkig zou worden met de man en kinderen waar zij van droomde, dat had ze me in niet misverstaande woorden wel duidelijk gemaakt. Voor mij stond als een paal boven water dat ik nooit had kunnen voelen wat ik gevoeld had als dat eenrichtingsverkeer was geweest. Ik heb haar daarna nooit meer gesproken. Tot Facebook natuurlijk. Ik heb veel contact met de internationale studenten waar ik dat jaar mee gedeeld heb, dus de stap om te kijken hoe het met haar ging was niet zo groot. Zoals dat nou eenmaal met grote en/of verloren liefdes gaat; die vergeet ik niet. Ik hoefde echt geen contact met haar, maar was zo benieuwd of het nou gelukt was met die man en kinderen. Ik vond haar, twijfelde even en verstuurde een uitnodiging zonder begeleidende tekst. Geen reactie.

Ik was het eigenlijk alweer vergeten toen die desbetreffende uitnodiging ongeveer een halfjaar later alsnog geaccepteerd werd. Na een paar likes en smileys kreeg ik (14 jaar na dato!) ineens een mailtje. Hoe het met mij ging in het leven en de liefde… Ik antwoordde en stelde natuurlijk dezelfde vragen terug. Nee, geen man of kinderen, op het moment ook geen liefde en O ja, sorry nog voor toen, ze was (vrij vertaald) nog niet klaar voor haar waarheid geweest, maar me nooit vergeten.  Ik moet toegeven; daar maakte mijn hart wel even een sprongetje van. Na een paar mailtjes kwam de vraag of we misschien konden Pingen. Dat doen we nu een paar keer per week en ik leer haar weer helemaal opnieuw kennen... Aan dat temperament is weinig veranderd, maar ze is er voor zichzelf wel uit dat ze bij de heren haar geluk niet gaat vinden. Nu wil ze Skypen. Ik twijfel. Wat als het helemaal niet leuk is? Of misschien nog erger, wat als het wél leuk is?! Feit is in ieder geval dat dit alles nóóit gebeurd zou zijn zonder sociale media, maar of ik daar nou zo blij mee moet zijn? #nieuwemedia #nieuwedilemma’s #nieuwemogelijkheden