De donor

De donor

Door Jes1985

Lieve Lin, Ik heb je nu ongeveer een jaar niet geschreven. Sorry. Er kwamen even wat dingen tussen. ik ben zwanger geworden. Jawel. Precies een jaar geleden lagen mijn vrouw en ik een potje te grienen in bed met een positieve test in handen. Inmiddels ben ik al 4 maanden trotse moeder van een heel lief meisje. Baby Sky. Als mijn vrouw en ik door de stad lopen als twee trotse kersverse moeders, de bugaboo voortduwend, krijgen we toch regelmatig vragen. Van de tandarts, de achterbuurvrouw, tot aan de kassamedewerker tijdens het afrekenen van een pot augurken, en soms zelfs van onze vrienden. ‘Hoe ben je dan zwanger geworden?’ ‘Hebben jullie een bekende of een onbekende donor gekozen’ ‘wie is de vader dan’?

Ik begrijp het wel hoor Lin. De mensheid is gewoon ongelofelijk nieuwsgierig. Dus ja. Als minderheidsgroep -getrouwde lesbienne met kind-check- ben ik het dan toch een soort van aan de maatschappij verplicht om geduldig antwoord te geven op de vragen. ‘Nee ik heb het niet met een man gedaan. Ja, gewoon thuis met een spuitje insemineren. Bij de etos. Ja, kun je daar gewoon halen.’ En: ‘We hebben gekozen voor een bekende donor. Ja, wij kennen hem. Knappe man? Ja sowieso, maar het ging ons meer om het karakter. Hele lieve man. Beetje weten wat voor vlees je in de kuip hebt. Nee, hij speelt geen rol in de opvoeding.’ Op vragen als ‘Wie is de vader’ hebben wij geprobeerd uit te leggen dat er geen vader is. Er is wel een heel bijzonder iemand die ons heeft geholpen. In ons gezin zijn er twee moeders, en dat is genoeg. Aan liefde zal zij niets tekort komen. En op die momenten, midden in een drukke winkelstraat, als ik automatisch antwoord geef op deze vragen voel ik mij soms gewoon naakt. Zij vragen mij mijn jurk van het lijf, terwijl zij niet doorhebben hoe intiem en persoonlijk deze vragen zijn.

Na dit vragenvuur is er nog een enkeling die een potje ‘Wie ben ik’ met mij wil spelen door vragen te stellen zoals: ‘Heeft hij donker haar? Heeft hij zelf kinderen? Heeft hij bruine ogen? Woont hij in Amsterdam? Is het toevallig Jan? Of is het Piet met de snor?’

En op dat moment ga je game over. Want waarom zou ik de buurvrouw van de neef van de vriendin van de ex van mijn buurvrouw, of zelfs een goede kennis dit vertellen, als mijn lieve kleine onschuldige baby zelf nog niet eens weet waar ze vandaan komt en waarom ze twee moeders heeft? Zij zal de eerste zijn, en niemand anders. Is het gek dat dat soort vragen voelen als een inbreuk op onze privacy omdat wij dit voor onszelf willen houden? Ja, ons gezin heeft een andere samenstelling, en ja je mag alles van me weten. Maar niet mijn pincode, en ook niet de donor. Die eer laten we aan baby Sky over. Er zijn grenzen, toch Lin? Ach ja, je kan alleen maar hopen dat je omgeving je wensen respecteert en die (misplaatste?) nieuwsgierigheid voor zichzelf houdt. Misschien moet ik ook eens een dagje de straat op en zwangere vrouwen en gezinnen ook eens staande houden met de vragen: ‘Is de zwangerschap gewenst? Hoe hebben jullie het gedaan? Hondjes? Missionaris? Wie is de vader? Weet je dat wel zeker?’

Of, ik kan starend naar ons kleine wondertje dankbaar zijn. Dankbaar voor een lief, gezond en mooi meisje. En dankbaar voor de ‘onbekende’ bekende donor in ons leven. Dat laatste dan maar.

Maar Lin, genoeg over mij en de struggles van het lesbische moederschap. Hoe bevalt het getrouwde leven? Is er al zicht op een speelkameraadje voor baby Sky?

Liefs Jes,

Lieve moedert-Jes, Potverdikkie wat ben ik trots op jullie! Ze is prachtig. Sky is the limit. Houden jullie je hart maar vast, want zij wordt een hartenbreekster, dat kan niet missen.

Ja ja Jes, we hebben er vaak over gesproken. Als lesbienne heb je, of je wil of niet, de maatschappelijke plicht om in elke fase van je leven tekst en uitleg te geven. Maar wees getroost, volgens mij is dit in ons land een beetje traditie geworden en geldt dit voor alle minderheidsgroeperingen. Van de knuffel Marokkaan, de te dikke, die net een maagverkleining heeft ondergaan, de kinderloze vrouw van 43, de vluchteling, tot het jongentje met een enorme passie voor ballet. Wij zullen altijd om tekst en uitleg gevraagd worden, want tradities liggen hedendaags nou eenmaal een tikkeltje gevoelig in ons land en deze willen we koste wat het kost in stand houden. Dus ik voorspel dat jij voorlopig “Wie is het?” op straat blijft spelen met bekenden en met willekeurige passanten, of je nu wil of niet. Onder het mom van interesse en begrip. Soms twijfel ik zelfs of homoseksualiteit wel een geaardheid is? Het doet mij soms meer denken aan een beroepsgroep. Man, man, man wat is het af en toe hard werken en wat moet je een hoop vaardigheden op je cv hebben staan om in dit hokje te passen. Het aangevinkte hokje: geschikt bedoel ik dan, want tolerant Nederland denkt natuurlijk niet in hokjes. In deze beroepsgroep wordt je soms tot op je jurk aan toe uitgekleed, maar wat is het een oh zo’n puur beroep. Integer en van uit het diepst van onze vezels is dit wie wij zijn: naakt, en mooi! Sky en Kwakkie zullen dit ook zo gaan ervaren, daar ben ik zeker van.

Kwakkie ja, je leest het goed. Kwakkie staat synoniem voor het stadium waar wij ons momenteel bevinden. Wij staan namelijk op de wachtlijst voor een onbekende donor. Het donatiebeleid doet mij op de een of andere manier erg veel denken aan het traktatiebeleid van Juf Ank. Want wat een wonderlijke wereld. Misschien was het ook niet handig om de documentaire over de Arts Karbaat onlangs te kijken. Nee dat was niet heul handig. Die beruchte arts gebruikte namelijk zijn eigen zaad, bleek jaren later. Hoe kon het? Dat dit nooit eerder aan het licht is gekomen. Geen heterdaadje of kan ik beter zeggen een: heterzaadje. Serieus Jes, deze meneer Karbaat zei bij inseminatie tegen zijn patiënte dat de baarmoeder hem mooi toe lachte, doelend op een eisprong. Je begrijpt dit alles baart mij zorgen. Ik heb angst. Maar goed de tijden zijn veranderd, de wetgeving is verscherpt en wij hebben een wens, een kinderwens. We hebben er ook best wat voor moeten doen, om überhaupt op die wachtlijst te komen. Hemeltjelief. Voorafgaand zijn we naar de verplichte voorlichtingsbijeenkomst voor lesbische paren geweest. Goeie genade, wat was dit ongemakkelijk. De titel doet meer denken aan een parenclub en ik wil niet stigmatiseren, nee dat wil ik echt niet, maar……..Ik denk de lesbische vrouw inmiddels een klein beetje te kennen, en durf dan ook hardop te zeggen dat ik denk, dat er onder sommige aanwezige vrouwen ook gedacht werd dat het om een parenclub ging. Een parenclub voor vrouwen met kinderwens weliswaar. Echt Jes, Flirtation was er niets bij. Ik denk dat de vrouwen die bij de voorlichting aanwezig waren, nu een jaar later, in een andere samenstelling op de wachtlijst staan. Gelukkig erkent de lesbische vrouw dit fenomeen ook en om het simpel te houden, dragen stelletjes dan ook dezelfde jas, zodat het overzichtelijk blijft wie bij wie hoort. Ik voelde geen aansluiting met mijn minderheidsgroepje, dat snap je. Maar zeggen dat wij er niet bij hoorde was ook niet meer mogelijk. Mijn vrouw kwam namelijk met de auto net een metertje te ver bij de speaker van de slagboom uit. Hierdoor was ik genoodzaakt, om in het zicht van de camera uit te stappen om ons aan te melden bij de receptie en zodoende de slagboom open te laten gaan. Je snapt al dat zonder mijn uitleg al duidelijk was dat wij voor de lesbische paren bijeenkomst kwamen. De slagboom ging ook al open, voordat ik überhaupt mijn mond kon openen. En nog maar te zwijgen over hoe mijn lieftallige vrouw de auto geparkeerd heeft. Zij heeft zo’n allergie voor hokjes denken ontwikkeld, dat ze zelfs de auto niet meer in de daarvoor bedoelde vakken wil zetten.

Voor Nu wachten wij in spanning en soms in doodsangst, geduldig af: Hallo donor wat fijn dat jij er bent, Ben je anoniem of ben je al bekend? Wij vinden dat niet raar Jes, dat vinden wij alleen maar heel bijzonder.

Liefs, Linda