Coming out again and again and again

Coming out again and again and again

Door Merijn van den Boom
Coming out again and again and again

Ik ben inmiddels al een jaartje of 16 ‘uit de kast’. Zeker in het begin keek ik als een berg op tegen het moeten vertellen aan vrienden en familie. Ik heb het geluk gehad dat iedereen om me heen heel lief reageerde en na het eerste jaar, merkte ik, dat hoe minder problemen ik er van maakte, hoe minder problemen anderen er mee hadden. Terwijl de jaren vorderden, heb ik het heel wat keren willen of moeten vertellen. Het hoort bij mij, ik schaam me niet, maar toch vind ik het elke keer spannend om het juiste ‘haakje’ in een gesprek te vinden om de mededeling aan op te hangen. Altijd blijft het heel even stil, het moment dat bij mijn gesprekspartners doordringt wat ik zeg en wat dat betekent. De reacties variëren: “Dat dacht ik al” (irritant) “O ja, dat kan natuurlijk ook” (inderdaad).

“Ah, ik woon naast twee buurvrouwen, leuke mensen hoor, niets mis mee” (nou en?) “Weet je het zeker?” (ehm…ja) “Wat jammer” (zucht) “Wat leuk, hoe heet ze” (lief, deze vind ik het leukst) Onlangs ‘moest’ ik weer een keertje uit de kast. Ik heb een nieuwe baan en tijdens een introductieweekend met alle nieuwe medewerkers, gingen we ons levensverhaal delen. Of in ieder geval de hoogte- en dieptepunten vertellen. In mijn groepje zaten een Spanjaard en een Italiaan, verder allemaal Nederlanders. Voor die Spanjaard en Italiaan maakte ik me nog een beetje zorgen, want hoe meer geloof er in het spel komt, hoe minder tolerantie (is mijn ervaring) en in de Zuidelijke landen zijn ze iets meer in de Here. Dat laatste baseer ik op het aantal kruisjes dat voetballers slaan voordat ze het veld betreden ;-).

Ik pakte het voorzichtig in en vertelde dat er rond mijn achttiende wel een grote verandering in mijn leven plaatsvond, doordat ik voor het eerst écht verliefd werd… Op een vrouw… Stilte, tien paar ogen keken me aan. Geen verandering in hun gezicht, alleen een lichte verwachtingsvolle blik die nieuwsgierigheid uitte op de rest van mijn verhaal. Geen vragen, niets. Ik vroeg me af of ze me wel goed gehoord hadden, dus herhaalde ik wat ik zei en vervolgde mijn verhaal. Ik dacht; ze vragen het me misschien later wel of ze komen er op een rustiger moment op terug, maar niets van dat alles. De rest van de dag waren er momenten genoeg om me nog iets te vragen, maar het is niet meer ter sprake gekomen. Is dit het dan? Totale acceptatie? Ik hoop het, maar werd er zelf door verbaasd en dat verbaasde me eigenlijk weer. Misschien ben ik zelf wel niet zo tolerant in het accepteren van acceptatie ;-).