Awkward

Awkward

Door Karlien
Awkward

Ik zit gezellig met een vriendin in een gezellig restaurantje op Scheveningen. Leuke sfeer, snelle bediening, variërend menu en last but not least: zeker niet duur. Het is een restaurantje waar je ook echt VOEDSEL krijgt… en niet 3 doperwten, een plukje groen, 2 ieniemienie stukjes vlees en dat alles afgewerkt met een streepje saus dat de kok in de vorm van een W met precisie op het bord heeft geplaatst. Bij zo’n restaurant vraag ik me bij het afrekenen af of ik betaal voor het diner of voor de hele zaal. Anyway, het restaurantje waar ik nu ben is dus niet zo. Gewoon een normaal, leuk restaurantje. Vriendin en ik kletsen over van alles waar je met een vriendin tijdens een etentje over praat: relaties, werk, weer, zomervakantie, wie-doet-het-met-wie, familie en leuke tv-programma’s.

We praten, we lachen, we praten serieus, we lachen te hard. Heerlijke avond. Heerlijk eten ook trouwens. Aan het tafeltje bij de muur zitten een man en een vrouw. Ze zitten zwijgzaam tegenover elkaar en eten elk hun eigen bordje leeg. Af en toe zegt de ene wat tegen de ander, waarop de ander een korte reactie geeft of alleen knikt met het hoofd. Na het eten drinken ze beide koffie. Nog steeds niks zeggend. Ongemakkelijk ontwijken ze elkaars blik en staren ze een beetje in het rond. De vrouw plukt denkbeeldige pluisjes van haar blouse. De man maakt met een tandenstoker zijn nagels schoon. AWKWARD!

Ik voel met ze mee! Uiteraard, misschien liggen ze in scheiding. Misschien hebben ze slecht nieuws gehad. Misschien hebben ze ruzie gehad. Misschien is hun relatie op het punt beland dat ze zijn uitgepraat. Allerlei scenario’s mogelijk. Feit is: awkward situatie! Twee keer heb ik zo’n etentje meegemaakt. Vreselijk! Je hebt gewoon geen idee wat je moet zeggen! Je denkt hard na over een gespreksonderwerp maar je gesprekspartner gaat er niet op in of laat merken dat het een bagger-onderwerp is. Je denkt harder na over een onderwerp, maar je kunt er geen bedenken. Steker nog; eigenlijk kan je niet eens meer denken. Ik vind het zo lullig voor ze dat ik bijna naar ze toe wil lopen om te vragen of ze bij ons komen zitten. Maar ik kan mij beheersen. Over awkward gesproken: tijdens het eten hebben vriendin en ik het over de nieuwe afleveringen van de talentenjachten op tv. Heb je die zangeres gehoord? Wow, die is echt goed. Heb je dat jongetje zien dansen? Echt super vet. En in het bijzonder: die paaldanseres? Woooooowwwww!!! Fucking bizar! Maar ook: heb je bij de audities die ene vrouw gezien? En die ene man? Is toch zielig?! Awkward en zielig tegelijk. Dan vraag je je af: is er nou niemand in hun omgeving die tegen hem/haar zegt: schat, doe het maar niet…. Je hebt vast veel talenten, maar zingen valt daar niet onder. Volwassen mensen met grote dromen. Volledig overtuigd van het feit dat ze het kunnen gaan maken. Maar na enkele seconden spat hun droom uiteen en worden ze door de jury met de grond gelijk gemaakt. En dan heb ik het nog niet eens over de veroordelingen en reacties via de social media. Huilend en met een illusie armer druipen ze af. Ik vraag me af: Moeten ze die mensen niet tegen zichzelf in bescherming nemen? Of is het hun eigen verantwoording om zich zo op tv te laten zien. Is een overdenking waard I guess. Hoe dan ook: awkward om naar te kijken. Ik durf soms niet eens te kijken. Met een hand voor mijn mond kijk ik weg, maar stiekem kijk ik toch. Ik voel ergens de behoefte om naar die persoon toe te gaan om te helpen. En dan niet met mijn zangkunsten, maar om te troosten of ze op te vrolijken ofzo. Net als bij die man en vrouw in het restaurant. Maar ik kan me beheersen. Want wie ben ik om te oordelen? Ik laat ze gewoon in hun waarde.