Message from the closet

Message from the closet

Door Redactie-Letsbeopen
Message from the closet

“Ik trouw met een man, ik krijg kinderen en ik leid een hetero leven, no matter what.” Dat was de eerste gedachte die door m’n hoofd spookte toen het langzaamaan begon te dagen dat ik me toch echt enkel en alleen aangetrokken voelde tot vrouwen.  Ik was ervan overtuigd dat ik nooit ofte nimmer voor dat gevoel zou uitkomen. Ik lesbisch?! Ik?! Hahahahahaha, nee dat is echt een slechte grap hoor. Dat kan toch niet? Geen sprake van! No. Way. Het gaat wel over. Het moet wel over gaan. Toch? Ik kon niets met het gevoel, wilde het niet, vroeg me af waarom precies ik op die ene vrouw verliefd werd en niet op die leuke jongen die me steeds maar sms’te. Ik probeerde het gevoel te verdringen, wou mezelf bewijzen dat ik wél verliefd kon worden op jongens, bleef mezelf maar toespreken dat het wel over zou gaan.

Maar het ging niet over. Sterker nog, meer en meer werd mijn aandacht onbewust geprikkeld door alles wat met holebi’s te maken had. Reclame, regenboogvlaggen, gay cafétjes, … Ik liep er voorbij en bleef even stilstaan om me daarna te realiseren dat ik mezelf niet als gay wilde profileren en met schaamrood op de wangen verder te lopen. Ik was in tweestrijd. Enerzijds voelde ik me betrapt en beschaamd als iemand me toevallig zag staan kijken naar zo’n gay café. Ik sloeg m’n ogen neer in de trein, zodat die mooie vrouw recht voor me niet zou ‘zien’ dat ik lesbisch was. Anderzijds voelde ik een soort hoop en jaloezie als ik twee meisjes hand in hand voorbij zag lopen. Was het dat niet wat ik ook wilde? Zou het dan toch zo zijn? Zou het? Stilaan begon ik aan het idee te wennen, maar wat ik ermee moest wist ik nog steeds niet. Een geheim hebben is één ding, het delen met iemand die je denkt te kunnen vertrouwen is nog iets anders. En trouwens, ik was er nog helemaal niet klaar voor om het aan iemand te vertellen, ik kon het zelf amper geloven. Dus ging ik raad vragen bij mijn beste vriend, Internet. Ik surfte naar sites van holebiverenigingen, las de ene na de andere getuigenis, bekeek tientallen filmpjes van het ‘It Gets Better Project’ en was in tranen na het bekijken van de film ‘Elena Undone’. Ik wist niet wat me overkwam. Het voelde allemaal zo echt, zo juist. Ik herkende mezelf in de verhalen van anderen. Ik was opgelucht, want ik was niet abnormaal, niet gek en al helemaal niet alleen, hoera! Maar tegelijkertijd voelde ik ook een angst opkomen want: wat nu? Waar in godsnaam moest ik beginnen? Ik kende geen lesbische vrouwen en durfde niet naar een gay meeting te gaan. Eens te meer bood mijn vriend Internet hulp. 

Ik kwam bij LetsBeOpen terecht en vond meteen mijn weg naar de actie/reactie rubriek. Je verhaal op de site? Reacties? En anonimiteit boven alles! Heerlijk! Zou ik? Durfde ik? Ik durfde! Na lang aarzelen, 29 pogingen, 3 kalmerende kopjes thee, nerveus heen- en weergehuppel, een razend hart en een paar tientallen sloten koffie (ja, ik ben nogal een zenuwachtig typje) drukte ik op de verzendknop. Mijn verhaal (Radeloos) was verzonden en ik kon niets meer doen om het tegen te houden. Het voelde als een loslaten, want ik was niet langer de enige die het zou weten. Maar het was de juiste beslissing. De eerste stap was gezet. Ik kreeg meteen antwoord, voelde me aanvaard en had veel steun aan de reacties op m’n verhaal. Daarna ging de bal aan het rollen. Ik kon mijn vragen kwijt en kreeg duidelijke antwoorden. De komende maanden verliepen als een sneltrein. Ik vertelde mijn beste vriendinnen hoe de vork in de steel zat, en kreeg niets anders dan positieve reacties. Een nieuwe wereld ging voor me open. Nu ik eindelijk dacht aanvaard te hebben wie ik was wilde ik echt leven, eruit halen wat erin zat. 19 jaar lang had ik niet willen weten wat er met mezelf aan de hand was, dus nu was het tijd voor actie! Ik wilde een vriendin en liefde! Ik wilde die kast als het ware uit dánsen! Ik wilde zo veel! Misschien wilde ik te veel en te snel, want op den duur kon ik mezelf niet meer volgen. En wat ik wilde, lukte niet. Ik voelde opnieuw de twijfels opkomen, werd verdrietig en boos op mezelf omdat ik de moed niet vond om die kastdeur helemaal open te trekken, omdat ik de moed niet vond om andere gay jongeren in mijn omgeving op te zoeken. Ik was gefrustreerd. Waarom vond ik het toch zo moeilijk om en plain public uit te komen voor wie ik was? Ik was toch opgegroeid in een modern, Westers gezin? Waar was ik zo bang voor? Waar lag het probleem dan? Na lang aarzelen besloot ik de grens over te steken (ik ben Belgische), en kwam ik zo samen met een (hetero) vriendin op Flirtation terecht. Ja hallo! Wat een feest! Ik genoot, kon mijn ogen niet geloven dat er zo ‘normaal’ werd omgegaan met lesbisch zijn. Heerlijk was het. Ik voelde me meteen thuis haha. Maar in mijn omgeving bleef ik zwijgen. Een paar personen uitgezonderd, vertelde ik het aan niemand. Want: wat zouden ze van me denken, zouden ze roddelen, zouden ze me negeren? “Geen ervaring met vrouwen? Kind, dan zit je in een fase! Ben je wel zeker dat je…? En echt nog geen ervaring met ehm, je weet wel, vrouwen? Jij lesbisch?! Dat kan niet!” Tegelijkertijd wilde ik mezelf net pushen om het aan zo veel mogelijk mensen te vertellen. Ik was nu toch al een half jaar voor mezelf uit de kast, werd het dan niet eens tijd om “van de daken te gaan schreeuwen dat mijn voorkeur toch uitgaat naar het vrouwelijk schoon, en niet naar het mannelijk (schoon?) ;-). Ook vriendinnen die het wél al wisten vroegen me wanneer ik van plan was mijn kleine geheimpje aan de buitenwereld te gaan vertellen. Maar eerlijk, ik kon het niet. Een half jaar na mijn Flirtationavontuur, zat ik in mijn eentje in de trein naar Tilburg. Op 23 juli. Jawel, LetsBeOpen! event op Roze Maandag. Als ik mijn zenuwen op een schaal van 1 tot 10 moet beschrijven, dan geef ik mezelf een twaalf. “And the twelve points go to… myself.” Mijn hoofd ontplofte, mijn hart bonkte in mijn keel. “Wat moest ik in godsnaam gaan zeggen als ik aankwam? Ik kende niemand. Zouden ze me wel leuk vinden? Daten in een reuzenrad, jezus jongen, ik besterf het nu al! Someone, please save me!” Ik voelde me een kip zonder kop. Maar aangekomen in Tilburg merkte ik al snel dat er niets was om zenuwachtig voor te zijn. Iedereen was zo open en uitnodigend. Ik had zo’n toffe dag, leerde veel nieuwe, inspirerende mensen kennen! Het was zo leuk, dat ik nog geen drie weken later impulsief weer afreisde naar Amsterdam om een ander LBO event bij te wonen. Zien dat andere vrouwen zo vrij en gewoon met hun geaardheid omgaan deed me goed. Ik genoot, vond het zalig om eindelijk eens over dat ene mooie DJ-meisje te praten, en niet over één of andere blonde kerel met een veel te strak T-shirt en een te hoog testosterongehalte (vriendin: “Heb je die jongen gezien? Sexyyy!” – ik: “Jongen, welke jongen?”). Maar goed, de volgende ochtend moest ik natuurlijk weer met die trein naar huis, terug naar mijn kastleventje. Vandaag ben ik na een jaar nog steeds niet helemaal ‘uit de kast’. Ik vind het best vermoeiend, want er zijn natuurlijk allerlei dingen waar je rekening mee moet houden (ik ben zo paranoia dat ik koste wat kost mijn surfgeschiedenis wil wissen, een facebookpagina of event ‘liken’ gaat niet onopgemerkt voor anderen, angst dat de mensen die het wél weten hun mond voorbijpraten,…). Soms is het ook best grappig. Laatst ging ik met een paar vrienden naar het concert van Lady Gaga. Op een bepaald moment vroeg ze: “Where are all my gay kids tonight?!” Bijna stond ik als een gek te zwaaien en te schreeuwen: “I’m here GAGA, I’m hereeeee!” haha. Ik deed het niet, maar moest er wel even om grinniken.  Nu, wat ik met mijn verhaal wil duidelijk maken is: luister naar jezelf. Ik heb het niet gedaan, en ben zo mezelf een beetje voorbijgelopen. Ik wou dat alles snel snel snel zou gaan, terwijl ikzelf nog niet 100% had/(heb?) aanvaard wie ik was. Ik geloof dat er een moment komt waarop ik sterk genoeg in mijn schoenen sta om het aan de “hele wereld” te vertellen. Dat moment kan morgen zijn of volgend jaar (dat laatste hoop ik niet haha!!), maar het komt. Ondertussen probeer ik beetje bij beetje contact te zoeken met anderen, en blijf ik naar events gaan. Zij die hun coming out al beleefd hebben, kunnen zich hierin misschien wel herkennen. Zij die nog (half) in de kast zitten zoals ik: neem de tijd! Er is niemand die bepaalt wanneer jij er klaar voor bent, behalve jijzelf. Hou oud je ook bent, hoe lang je er ook over doet: het maakt niet uit. De één doet er langer over dan de andere, en dat is helemaal niet erg. Een coming out gaat niet over één nacht ijs.

Durf hulp te zoeken als je hulp nodig hebt (dat is eng, ik weet het), maar er zijn zo veel mensen die je kunnen/willen helpen, en het kan altijd anoniem! Ook de LBO-evenementen zijn een aanrader. De drempel is er erg laag, en je wordt er hartelijk ontvangen! We ‘komen er wel uit’, letterlijk en figuurlijk.

Reacties

Super! Geen woord!

Je hebt een super instelling! Je komt er wel (uit) ;-)!